موقعيت برج در تلاقی بزرگ راه‌هاي اصلي و مهم شهر تهران، دسترسي مناسبی براي ساكنين به نقاط مختلف را فراهم كرده است. به لحاظ تأمين حداكثر نما و نور با توجه به محدوديت زمين انتخاب طرحی شكسته كه در قالب حجمي پايدار هم از نظر استيك (زيبايی شناسی) و هم از نظر پايداري سازه‌ای مناسب باشد ، معماری را به سمت انتخاب سطح مقطع ستاره سه پر رهنمون نمود. ایجاد وحدت بصری لازم در نما و در نظر گرفتن مسائلی نظیر فشار باد و شرایط اقلیمی از نظر تابش آفتاب و همچنین سرعت در اجرا استفاده از مدول‌ های تیپ شده و پيش ساخته را در طراحی نما مطرح نمود. به لحاظ ایجاد جذابیت بصری تنها در پايه برج در ارتفاعی كه بيشتر برای ناظر مستقر در پايين دست قابل ديد است، با ايجاد يك رواق (كلوناد) دايره‌ ای شكل كه ارتباط دهنده بخش‌های مختلف ورودی و محوطه و تأسیسات رفاهی و خدماتی است، جذابیت و تنوع بخشی لازم معماری در نظر گرفته شده است.